Perkara 121 (1A) Perlembagaan Persekutuan(2)

Pasca pindaan 121(1A)...

sebahagian kes yang disebut:

selepas pindaan kepada Perkada 121 Perlembagaan itu ternampak perubahan sikap Mahkamah Sivil. Dalam kes Dalip Kaur lwn Pegawai Polis, Bukit Mertajam [ 1982 ] 1 MLJ 1; [ 1982] 8 JH 306 perayu telah memohon deklarasi bahawa anak lelakinya pada masa ia meninggal dunia pada 3 Oktober 1991 bukan seorang Islam dan atau ia telah keluar daripada ugama Islam dan untuk deklarasi lanjutan bahawa ia berhak mendapat mayat si mati itu. Si mati telah dilahirkan seorang Sikh dan dididik mengikut ugama Sikh. Ia telah memeluk ugama Islam pada 1 Jun 1991 di hadapan Kadi Daerah Kulim dan kemasukannya telah didaftar mengikut seksyen 139 Enakmen Pentadbiran Agama Islam, 1962, Kedah. Perayu telah berhujjah bahawa selepas simati memeluk ugama Islam ia telah melalui Deed Poll pada 9 September 1991 menolak ugama Islam dan kembali kepada amalan kepercayaan Sikh. Juga dihujjahkan bahawa si mati telah diterima balik ke ugama Sikh oleh seorang padri Sikh dan si mati selalu hadir sembahyang di kuil Sikh.

Di hujjah juga bahawa si mati terus memakan babi dan tidak berkhatan. Ada keterangan yang diberi bahawa si mati telah bertunang dengan seorang perempuan Islam dan perkahwinan mereka telah ditetapkan pada 15 November 1991. Di dalam perbicaraan di hadapan Mahkamah Tinggi, Yang Ariff Pesuruhjaya Kehakiman, Dato' Abdul Hamid bin Haji Mohamad telah memutuskan bahawa tandatangan di Deed Poll itu bukan tandatangan si mati dan beliau juga menolak keterangan padri Sikh dan abang si mati mengenai penerimaan semula si mati ke ugama Sikh dan kehadirannya di sembahyang di kuil Sikh. Beliau memutuskan bahawa si mati adalah seorang Islam semasa ia meninggal dunia. Perayu telah membuat rayuan. Apabila rayuan itu didengar Mahkamah Agung telah menghantar kes itu balik ke Mahkamah Tinggi supaya Yang Ariff Pesuruhjaya Kehakiman merujuk beberapa soalan mengenai Hukum Syara' yang timbul kepada Jawatankuasa Fatwa Kedah. Ini telah dibuat dan selepas mendapat jawapan daripada Jawatankuasa Fatwa itu Yang Ariff Pesuruhjaya Kehakiman telah mengesahkan pendapat dan keputusannya. Perayu telah membuat rayuan.

Diputuskan (1) Yang Ariff Pesuruhjaya Kehakiman berhak menerima jawapan-jawapan dari Jawatankuasa Fatwa kepada soalan-soalan yang dikemukakan kepada mereka dan yang mana telah dipersetujui oleh semua pihak. Jawatankuasa Fatwa berpendapat bahawa si mati adalah seorang Islam kerana ia telah disabit ke Islamannya dengan ia mengucap dua kalimah syahadah di hadapan Kadi seperti yang tercatat di dalam surat ikrar orang yang masuk Islam dan berkekalan Islamanya kerana tidak ada hukuman dari mana-mana Mahkamah Syariah Negeri Kedah vang mensabitkan ia terkeluar daripada Islam.

(2) Yang Ariff Pesuruhjaya Kehakiman telah menimbang semua keterangan di hadapannya dan telah membuat beberapa pendapatnya yang teguh dan yang tidak boleh dikatakan berlawanan dengan tekanan beratnya keterangan. Mahkamah Rayuan tidak seharusnya menganggu pendapat-pendapat fakta hakim yang membicarakan kes itu yang tekah melihat dan mendengar saksi-saksi dan membuat taksiran mengenai kebolehpercayaan dan kesan keterangan yang diberi. Beliau telah tidak menyalaharah diri di dalam perkara undang-undang atau fakta.

Dalam keputusannya Mohamed Yusuf HMA Mohamed yang menyokong keputusan Hashim Yeop Sani Hakim Besar telah berkata -

"Adalah jelas daripada kenyataan penghakiman yang dibuat oleh Yang Ariff Pesuruhjaya Kehakiman bahawa keputusan mengenai persoalan sama ada seseorang itu masih beragama Islam atau telah keluar daripada ugama Islam sebelum mati, ialah persoalan yang melibatkan Hukum Syarak yang memerlukan penelitian serius dalam pentakrifan yang betul mengenai Hukum Syarak itu. Tanpa nas yang sah untuk menyokong hujah-hujah itu, adalah tidak mencukupi untuk mengatakan bahawa sama ada masih wujud pra-syarat sebelum seseorang itu menjadi Islam atau sekiranya si mati telah dibuktikan telah bersembahyang di kuil Sikh, maka ia sudah semestinyalah seorang murtad.

Dalam persoalan dalam kes ini, pada pandangan saya, tidak boleh ditentukan melalui penggunaan fakta secara mudah sebagaimana yang dibuat oleh Yang Ariff Pesuruhjaya Kehakiman semata-mata atas alasan kesahihan dan keberkaitan bukti mengikut undang-undang sivil. Isu yang sebegitu serius, pada pandangan saya, berkehendakkan perhatian oleh juru pakar yang berilmu dan berkelayakan dalam Hukum Syara'.

Melihat kepada keadaan ini, maka adalah mustahak supaya pemutusan persoalan yang menjadi isu dalam kes ini berkehendakkan perhatian yang mendalam mengenai Hukum Syarak oleh pakar-pakar yang terlatih dan berkelayakan berbuat demikian. Forum yang layak untuk berbuat demikian ialah Mahkamah Syariah."

Dalam kes Mohamed Habibullah lwn Faridah [ 1992] 2 MLJ 793; 1992] 9 JH 23 responded yang telah berkahwin dengan perayu telah memohon pembubaran perkahwinan di Mahkamah Syariah, Kuala Lumpur. Oleh kerana kes itu lambat diselesaikan dan untuk mengelak gangauan dari suaminya, dia telah memfailkan guaman di Mahkamah Tinggi Sivil di Kuala Lumpur terhadap supaya menuntut gantirugi dan injunksi oleh kerana perbuatan serangan dan serangsentuh oleh suaminya. Telah dihujjahkan oleh peguam bagi pihak suami bahawa Mahkamah Tinggi Sivil telah mempunyai bidangkuasa mendengar tuntutan itu atau mengeluarkan injunksi oleh kerana kedua-dua pihak adalah orang Islam dan presiding itu berhubung dengan undang-undang keluarga.

Hakim Mahkamah Tinggi telah memutuskan dia mempunyai bidangkuasa mendengar kes itu. Perayu telah membuat rayuan. Mahkamah Rayuan telah membenarkan rayuan itu. Harun Hashim H.M.A. dalam keputusan telah berkata tujuan Parlimen dengan mengadakan perkara 121 (1 A) Perlembagaaan ialah menyingkir bidangkuasa Mahkamah Tinggi Sivil mengenai apa-apa perkara yang dibawah bidangkuasa Mahkamah Syariah. Oleh kerana itu apabila ada cabaran kepada bidangkuasa, pendekatan yang betul ialah melalui sama ada Mahkamah Syariah mempunyai bidangkuasa dan bukan sama ada badan perundangan negeri mempunyai kuasa memperbuat undang-undang itu yang memberi bidangkuasa kepada Mahkamah Syariah. Pihak-pihak dalam kes itu adalah orang Islam, mereka adalah suami dan isteri dan tuduhan serangan dan serang-sentuh itu dibuat di dalam masa perkahwinan. Perbuatan-perbuatan yang diadu itu termasuk di bawah seksyen 127 Akta Undang-undang Keluarga Islam, 1984, dan Mahkamah Syariah mempunyai kuasa mengeluarkan injunksi di bawah seksyen 107 Akta itu. Tidak syaklah Mahkamah Syariah telah diberi bidangkuasa mengenai perkara yang dibawa di hadapan Mahkamah Tinggi di dalam kes itu. Akta Mahkamah Kehakiman 1964 termasuk Seksyen 4 dalamnya tidak boleh dikatakan Akta atau peruntukan berkanun menyentuh Perlembagaan kerana ia adalah undang-undang biasa yang dibuat di bawah Perkara 159 Perlembagaan Persekutuan akan tetapi dibuat cara biasa sahaja. Oleh kerana itu ia tidak boleh mengatasi peruntukan-peruntukan Perlembagaan itu sebagai dipinda dari masa ke semasa.

Walaupun pada satu ketika responden telah membuat suratakuan dia telah keluar dari agama Islam, temampak dari keterangan yang diberi bahawa dua-dua pihak adalah orang Islam apabila kes itu dibicarakan oleh Mahkainah Tinggi Sivil. Walaubagaimanapun untuk memutuskan sama ada seorang Islam telah murtad, mahkamah yang layak menjawab soalan itu hanyalah Mahkamah Syariah. Atas fakta-fakta di dalam kes itu Mahkamah Tinggi Sivil tidak mempunyai bidangkuasa mendengar dan memutuskan tindakan responden untuk mendapat gantirugi bagi serangan dan serangan sentuh terhadap suaminya dan mendapat injunksi berkaitan dengan perkara itu. Perintah injunksi sementara telah dibubarkan dan permohonan untuk membatalkan writ dan penyataan tuntutan telah dibenarkan.

Tamar Jalis:`yang diboldkan antara perkara yang paling tidak disenangi oleh `MEREKA` dari hari ke sehari cubaan untuk menggugat bidagkuasa MS dibuat dengan berbagai hujjah..InsyaAllah akan bawakan Kes Lina Joy/Subashini/Shamala.

Perkara 121 (1A) Perlembagaan Persekutuan

Tesis saya dahulu dengan tajuk :Kedudukan mahkamah Syariah Selepas Pindaan Perkara 121 (1A) ....tapi malaslah nak menulis,so kali ni nak copy n paste je la,lagi pun benda nya lebih kurang sama je,sebab kandungan tesis dulu pun rujuk kat penulis ni jugak heheheheh(lihat sama artikel mengenai kes liwat-ada kaitan tuh mengeni pindaan ni dan bagaimana konflik boleh berlaku.)

bagaimana keadaan sebelum pindaan....

Pada tahun 1988 Perkara 121 perlembagaan Persekutuan telah dipinda dengan menyebut di fasal (1A) maksudnya Mahkamah Tinggi Sivil tidaklah boleh mempunyai bidangkuasa berkenaan dengan apa-apa perkara dalam bidangkuasa Mahkamah Syariah. Pada masa dahulu sebelum pindaan itu dibuat terdapat banyak kes di mana Mahkamah Sivil telah membuat keputusan mengenai perkara yang termasuk dalam bidangkuasa Mahkamah Syariah dan adakalanya telah mengubah keputusan yang telah dibuat di Mahkamah Syariah.


Satu kesan yang terbesar yang diperolehi dari pindaan itu ialah mengelakkan percanggahan antara keputusan Mahkamah Syariah dan Mahkamah Tinggi seperti yang terdapat di dalam beberapa kes terdahulunya. Umpamanya di dalam kes Myriam v Ariff [1971] 1 MLJ 275 di mana perceraian telah diadakan di hadapan Qadi dan Qadi Yang Ariff telah mencatatkan perintah atas persetujuan kedua-dua pihak memberi hak jagaan anak dari perkahwinan itu iaitu seorang anak perempuan berumur 8 tahun dan seorang anak lelaki berumur 3 tahun kepada bapa mereka. Ibu mereka kemudiannya telah berkahwin dengan lelaki yang bukan muhrim kepada anak itu dan ia menuntut hak jagaan anak itu. Abdul Hamid H, pada masa itu, memutuskan bahawa perintah yang dibuat oleh Qadi itu tidak menghalang pihak menuntut iaitu ibu anak itu membuat perrmohonan kepada Mahkamah Tinggi. Beliau merujuk kepada seksyen 45 (6) Enakmen Pentadbiran Undang-undang Islam, Selangor, 1952, yang memperuntukkan: "Tiada apa-apa yang terdapat di dalam enakmen ini akan menganggu bidangkuasa Mahkamah Sivil dan apabila terdapat perbezaan atau percanggahan antara keputusan Mahkamah Qadi Besar atau seorang Qadi dengan keputusan Mahkamah Sivil, yang bertindak di dalam bidangkuasanya, keputusan Mahkamah Sivil adalah mengatasi."

Di dalam kes itu Hakim Yang Ariff memutuskan Mahkamah Tinggi mempunyai bidangkuasa di bawah Guardianship of Infants Act 1961, yang telah diterima oleh Dewan Undangan Selangor dengan syarat bahawa tiada apa-apa di dalam Akta itu yang berlawanan dengan agama Islam atau adat Melayu boleh dikenakan kepada seorang di bawah umur lapan belas tahun yang menganuti ugama Islam. Beliau juga memutuskan bahawa Akta itu tidak bercanggah dengan ugama Islam atau adat Melayu dan oleh kerana itu boleh dikenakan kepada orang-orang yang menganuti ugama Islam.

Hakim Yang Ariff ada membuat rujukan kepada undang-undang Islam yang beliau berkata memperuntukkan antara lain bahawa "seseorang perempuan yang berhak mendapat hak jagaan seorang kanak-kanak lelaki atau perempuan adalah hilang haknya jika perempuan itu berkahwin dengan seorang lelaki yang tidak mempunyai pertalian dengan kanak-kanak itu dalam mana seorang lelaki itu dilarang berkahwin dengan kanak-kanak itu, semasa perkahwinan itu wujud."

Walau bagaimanapun beliau berkata "Saya berpendapat bahawa mahkamah terhalang membuat perintah bagi hak jagaan memberi anak itu kepada seorang ibu atau bapanya jika kebajikan anak itu memerlukan demikian." Sebelum itu beliau telah berkata "Di dalam usaha saya menghasilkan keadilan saya becadang menggunakan budibicara saya dan memberi perhatian pertama kepada kebajikan kanak-kanak itu. Dengan membuat demikian bukanlah niat saya mengenepikan agama dan adat pihak-pihak yang berkenaan atau kaedah-kaedah di bawah agama Islam, akan tetapi itu tidak semestinya bermakna mahkamah hendak mematuhi dengan tegasnya kepada kaedah-kaedah yang diperuntukkan oleh agama Islam. Mahkamah pada pendapat saya tidak dilucutkan kuasa Budibicaranya."

Akhirya Hakim Yang Ariff itu telah memberi hak jagaan anak lelaki yang kecil kepada ibunya dan hak jagaan anak perempuan yang besar itu kepada bapanya.

Undang-undang di beberapa negeri Melayu mengenai hakjagaan kanak-kanak telah dikanunkan di dalam Akta atau Enakmen Undang-Undang Keluarga Islam akan tetapi telah terdapat dua aliran. Mahkamah Syariah membuat keputusan atas asas Undang-undang Islam akan tetapi apabila permohonan dibuat ke Mahkamah Sivil keputusan-keputusan Mahkamah Syariah itu tidak diikuti bahkan adakala diketepikan dan kes-kes itu diputuskan berpandu kepada Akta Penjagaan kanak-kanak, 1961. Apa yang lebih tidak memuaskan dalam perkara ini ialah sungguhpun Akta Penjagaan kanak-kanak itu dikenakan kepada orang-orang Islam peruntukan yang lebih meluas dan dekat kepada undang-undang Islam yang terdapat di dalam Akta Membaharui Undang-Undang (Perkahwinan dan Perceraian) 1876 tidak dikenakan kepada orang-orang Islam.



Di dalam kes Commissioner for Religious Affairs, Terengganu & Ors v Tengku Mariam [1969] 1 MLJ 110 Mahkamah Tinggi diminta memutuskan sama ada wakaf yang dibuat oleh Tengku Chik untuk faedah keluarganya sah atau tidak. Perkara itu telah sebelum itu dirujuk kepada Mufti yang telah mengeluarkan fatwa mengesahkan wakaf itu. Akan tetapi Hakim Yang Ariff di Mahkamah Tinggi telah tidak menghiraukan fatwa itu. Hakim itu berkata "Saya telah banyak benar menimbangkan perkara ini dan berpendapat bahawa jikalau mahkamah ini pun sendiri yang meminta fatwa itu, mahkamah ini mempunyai budibicara yang tidak terhad mengenai setakat mana ia menerima fatwa itu dan boleh enggan mengikat dirinya dengan fatwa itu. Saya tidak terdapat apa-apa di dalam Enakmen itu yang menyentuh kuasa mahkamah itu menghuraikan Undang-undang Islam dan saya bercadang menggunakan kuasa itu.

Undang-undang Islam yang dihuraikan oleh Hakim Yang Ariff itu berdasarkan kepada dua keputusan Privy Council, kes Abdul Fata Mohamed Ishak v Rasamava Dhur Chowdhurv (1894) L.R. 22 1A76 dan Fatimah binti Mohamad lwn Salim Bahshuwen [1952] A.C. 1. Hakim Yang Ariff di dalam kes Tengku Mariam itu telah memutuskan ia terikat dengan keputusan- keputusan Privy Council itu dan terpaksa memutuskan wakaf itu tidak sah. Rujukan tidak dibuat kepada peruntukan di dalam Enakmen Pentadbiran Undang-undang Islam, Terengganu, 1955 yang membezakan antara wakaf am dan wakaf khas, atau kepada Undang-Undang Islam yang terdapat di dalam al-Quran, hadith dan kitab-kitab ulama Islam. Apabila rayuan dibuat kepada Mahkamah Persekutuan (Lihat [1970] 1 MLJ 222), majoriti Mahkamah itu telah memutuskan bahawa pihak-pihak di dalam kes itu telah terhalang dari mencabar kesahan wakaf itu oleh kerana mereka telah pun bersetuju mengikut fatwa Mufti di dalam kes itu. Majoriti hakim itu walau bagaimanapun berpendapat seperti yang disebut oleh Suffian, Hakim Persekutuan, pada masa itu "bahawa atas autoriti keputusan-keputusan Privy Council itu yang disebutkan kepada kami, Hakim Yang Ariff yang membicarakan kes itu terikat dan juga kami terikat untuk memutuskan bahawa wakaf itu tidak sah, walaupun terdapat fatwa Mufti sebaliknya.: Hakim Ali yang memberi keputusan tidak bersetuju berpendapat bahawa pihak-pihak di dalam kes itu terikat dengan fatwa itu. Beliau berkata "Subseksyen itu (Seksyen 21(3) Enakmen Pentadbiran Undang-undang Islam, 1955) adalah sekatan perundangan terhadap apa-apa persoalan selanjutnya mengenai kesahan wakaf itu. 'Mahkamah tidak boleh tidak memberi pengiktirafan kepadanya. Tidak memperdulikannya bermakna mahkamah melampaui bidangkuasanya."

Di dalam beberapa kes pula terdapat Mahkamah Tinggi telah tidak mengenakan undang-undang Islam kepada pihak-pihak yang berugama Islam akan tetapi mengenakan undang-undang yang berlawanan dengan undang-undang Islam.

Di dalam kes Ainan bin Mahmud vs Syed Abubakar [1939] MLJ 209 Mahkamah Tinggi telah memutuskan bahawa seorang anak yang dilahir empat bulan selepas perkahwinan ibunya dengan seorang bernama Mahmud adalah anak sah taraf. Keputusan itu mengikut seksyen 112 Evidence Enactment akan tetapi jelaslah keputusan itu berlawanan dengan undang-undang Islam. Hakim di dalam kes itu berpendapat bahawa di dalam soal kesahtarafan anak mengenai orang-orang Islam, seksyen 112 Evidence Enactment terpakai dan menyingkirkan Undang-undang Islam. Sebaliknya jika perkara itu dibawa ke Mahkamah Syariah Undang-undang Islamlah yang dikenakan. Undang-undang itu telah baharu-baharu ini disebutkan dengan jelas di dalam Akta dan Enakmen Undang-undang Keluarga Islam.

Di dalam kes Nafsiah vs Abdul Majid [ 1969] 2 MLJ 174 dan 175 pihak menuntut telah menuntut ganti rugi kerana mungkir janji perkahwinan dan ia telah mendakwa bahawa ganti rugi hendaklah ditambah oleh kerana ia telah dipujuk supaya mengadakan hubungan jenis dan akibatnya ia telah melahirkan seorang anak. Pihak-pihak yang terlibat telah dituduh melakukan kesalahan di Mahkamah Syariah di bawah Seksyen 149 Enakmen Pentadbiran Undang-undang Islam, Melaka, 1959 dan telah dihukum. Pihak menuntut membawa tuntutannya di Mahkamah Awam. Hakim Sharina memutuskan bahawa Mahkamah Tinggi mempunyai bidangkuasa mendengar kes itu dan beliau telah menerima tuntutan itu dan memberi $1200 sebagai ganti rugi. Hakim Yang Ariff itu berkata "Saya tidak terdapat apa-apa peruntukan di dalam Enakmen Pentadbiran Undang-undang Islam, 1959, bahawa Kathi besar mempunyai bidangkuasa ekslusif di dalam semua perkara berhubung dengan atau yang timbul dari perkahwinan orang-orang Islam. Akta Mahkamah Kehakiman 1964 dengan nyata memberi bidangkuasa kepada Mahkamah di bawah seksyen 24(a) dan 25(1) membicarakan perkara di dalam kes ini, yang mana tidak lain dari tuntutan gantirugi dan kemungkiran janji perkahwinan. Bertambah pula seksyen 109 Ordinan Mahkamah, yang tidak dimansuhkan oleh Akta Mahkamah Kehakiman, 1964, dengan terang memperuntukkan jika terdapat apa-apa perselisihan atau ketidakseimbangan antara peruntukan-peruntukan Ordinan Mahkamah 1948 itu dengan peruntukan mana-mana undang-undang bertulis pada tarikh berkuatkuasa Ordinan Mahkamah itu, peruntukan-peruntukan Ordinan Mahkamah, 1948, itu hendaklah mengatasi peruntukan lain itu. Sungguhpun benar Enakmen Pentadbiran Undang-Undang Islam, 1959, tidak berkuatkuasa pada tarikh berkuatkuasa Ordinan Mahkamah 1948 Mahkamah Tinggi tidak syak lagi mempunyai bidangkuasa menyelesaikan semua perkara berhubung dengan hak pihak-pihak yang hadir di hadapannya dan saya tidak terdapat apa-apa peruntukan di dalam mana-mana undang-undang dan tidak ada undang-undang yang dirujuk kepada saya, yang menyingkirkan bidangkuasa mahkamah ini."

Rujukan tidak dibuat kepada Seksyen 119 Enakmen Pentadbiran Undang-Undang Islam, 1959, Melaka, yang membuat peruntukan khas bagi pertunangan orang-orang Islam. Oleh kerana perkara itu berhubung dengan perkahwinan orang-orang Islam yang diperuntukkan di dalam Enakmen khusus yang memberi bidangkuasa kepada Mahkamah Syariah, Mahkamah Awam hendaklah sebaik-baiknya memutuskan bahawa ia tidak mempunyai bidangkuasa di dalam perkara itu. Tuntutan mendapat gantirugi kerana mungkirjanji perkahwinan telah dihapuskan di England dengan adanya Law Reform (Miscellaneous Provisions) Act, 1970, akan tetapi di Malaysia,Undang-Undang Inggeris yang lama masih diikuti dan dikenakan juga kepada orang Islam.

Di dalam kes Roberts vs Ummi Kalthom [1966] 1 MLJ 163 Raja Azlan Shah H. (pada masa itu) telah memutuskan bahawa harta sepencarian ialah perkara undang-undang adat bukan perkara Undang-undang Islam. Kes itu telah diikuti oleh Salleh Abas, Hakim Besar, Malaya (pada masa itu) di dalam kes Boto' binte Taha v Jaafar bin Muhammad [ 1985 ] 2 MLJ 98 di mana beliau berkata bahawa harta sepencarian bukan bersandar kepada hukumm Islam akan tetapi bersandar kepada adat Melayu yang diamalkan oleh orang Melayu. Mahkamah Syariah juga mempunyai bidangkuasa menentukan pembahagian harta sepencarian dan Mahkamah itu diarahkan mengikut prinsip Hukum Syarak. Usaha tidak dibuat di Mahkamah Sivil untuk mencari asas harta sepencarian itu yang terdapat dalam Undang-Undang Islam. Sebaliknya usaha seperti itu telah pun dibuat oleh Mahkainah Syariah, sebagai contoh di dalam kes Zainuddin lwn Anita [ 1982] 4 J.H. 73 di Wilayah Persekutuan.

Di dalam perkara harta wakaf terdapat banyak kes-kes yang lama dari Pulau Pinang dan Singapura yang memutuskan bahawa kesahan wakaf hendaklah diputuskan mengikut undang-undang Inggeris. Sebagai contoh di dalam kes Re Syed Shaik Alkaff [1923] 2 M.C. 38 telah diputuskan bahawa peruntukan harta yang dianggap oleh seorang Islam yang waras sebagai baik dan sah mengikut ugama Islam tidak semestinya diterima sebagai charitable di dalam pandangan undang-undang Inggeris dan penggunaan perkataan wakaf atau amur al-khaira tidak semestinya menunjukkan niat kebajikan am (general charitable intention).

Oleh kerana itu peruntukan untuk membelanjakan baki harta itu untuk amur al-khaira (perkara kebajikan) di Terim, Mecca dan Medina mengikut budibicara wasi diputuskan tidak sah. Di dalam kes Re Alsagoffs Trust [1956] MLJ 244 peruntukkan wang sebagai hadiah kepada orang miskin yang membaca al-Quran di kubur si mati telah diputuskan tidak sah. Mahkamah Sivil terikat dengan seksyen 101 Akta Keterangan 1950 yang memperuntukan bahawa wasiat dan suratikatan amanah hendaklah ditafsirkan mengikut undang-undang Inggeris.

Di dalam kes-kes seperti kes-kes yang disebutkan di atas dengan pindaan kepada Perkara 121 Perlembagaan Persekutuan, percanggahan antara Mahkamah Tinggi dengan Mahkamah Syariah tidak akan timbul lagi kerana perkara-perkara itu hanya boleh dibawa ke Mahkamah Syariah dan Mahkamah Tinggi tidak lagi mempunyai bidangkuasa di dalam perkara-perkara itu. Sungguhpun demikian ada juga terdapat undang-undang bertulis yang lama yang perlu dipinda untuk mengelakkan apa-apa keraguan. Antara undang-undang bertulis itu ialah:-


(a) Evidence Act, 150

Seksyen 112 Evidence Act, 1950, mengenai kesahtarafan dan seksyen 100 mengenai tafsiran wasiat hendaklah tidak dikenakan kepada orang-orang Islam.

(b) Guardianship of Infants Act, 1961

Akta itu hendaklah tidak terpakai di mana-mana negeri di mana peruntukan telah dibuat untuk hak jagaan kanak-kanak bagi orang Islam.

(c) Trustees Act (Act 208)

"Wakaf" hendaklah tidak termasuk di dalam takrif "trust" di bawah Akta ini.(Petikan Artikel Prof Ahmad Ibrahim)

tambahan TJ:Akta Membaharui Undang-Undang (Perkahwinan dan Perceraian) 1976 juga perlu dipinda......S.51-Seksyen 51 itu hanya memberi hak kepada pihak tidak memeluk Islam memfailkan petisyen pembubaran perkahwinannya di mahkamah sivil, manakala pihak yang memeluk Islam tidak mempunyai hak membubarkan perkahwinan.

kita lihat bagaimana nanti konflik boleh berlaku...................alamak kena menulis jugak gayanya.heheheh

Pernikahan Di Selatan Thai-4.

salam,

Mari kita mulakan dengan melihat proviso mengenai perkahwinan mengikut Undang-UNdang Keluarga Islam.


Seksyen 11. Perkahwinan tak sah

Sesuatu perkahwinan adalah tak sah melainkan jika cukup semua syarat yang perlu, menurut Hukum Syarak, untuk menjadikannya sah.


Seksyen 12. Perkahwinan yang tidak boleh didaftarkan

(1) Sesuatu perkahwinan yang bersalahan dengan Enakmen ini tidak boleh didaftarkan di bawah Enakmen ini.

(2) Walau apa pun subseksyen (1) dan tanpa menjejaskan subseksyen 40(2), sesuatu perkahwinan yang telah diupacarakan berlawanan dengan mana-mana peruntukan Bahagian ini tetapi sebaliknya sah mengikut Hukum Syarak boleh didaftarkan di bawah Enakmen ini dengan perintah daripada Mahkamah.

Komentar:

S.11 menjelaskan prinsip yang diikut dalam mengesahkan sesuatu aqad(perkahwinan) ialah hukum syarak.Jika semua rukun nikah dipatuhi nikah tersebut adalah sah disi syarak,walau dimanapun aqad dilakukan.

Sungguhpun begitu jika aqad dilakukan tidak mematuhi syarak atau mematuhi sepenuhnya hukum syarak,maka keadaanya ada dua kemungkinan-tidak sah dan tidak boleh didaftarkan dan/atau sah disi syarak tapi tidak boleh didaftarkan kerana melanggar aturan undang-undang.Ini isyarat jelas dalam proviso dibawah S 12 (1) dan (2).

Setiap pernikahan samada didalam atau diluar neegara(ada kekecualian sebagaimana disebutkan nanti) perlu kebenaran. samada dari Pendaftar nikah,cerai dan rujuk dan/atau kebenaran dari Hakim Syarie.Pernikahan yang memerlukan kebenaran pendaftar ialah pernikahan yang tidak melibatkan poligami dan perpindahan kuasa wali kepada wali raja(hakim).Contohnya:Pernikahan biasa(tidak memerlukan perpindahan kuasa wali atau bukan poligami dan janda berhias):-

Seksyen 16. Permohonan untuk kebenaran berkahwin

(1) Apabila dikehendaki untuk mengakadnikahkan sesuatu perkahwinan dalam Negeri Pahang tiap-tiap satu pihak kepada perkahwinan yang dicadangkan itu hendaklah memohon dalam borang yang ditetapkan untuk kebenaran berkahwin kepada Pendaftar bagi kariah masjid di mana pihak perempuan itu bermastautin.

(2) Jika pihak lelaki bermastautin di kariah masjid yang berlainan daripada kariah masjid pihak perempuan, atau bermastautin di mana-mana Negeri, permohonannya hendaklah mengandungi atau disertai dengan kenyataan Pendaftar bagi kariah masjidnya atau oleh pihak berkuasa yang hak bagi Negeri itu, mengikut mana yang berkenaan, yang bermaksud bahawa sejauh yang dapat dipastikannya perkara-perkara yang disebut dalam permohonan itu adalah benar.

(3) Permohonan tiap-tiap satu pihak hendaklah disampaikan kepada Pendaftar sekurang-kurangnya tujuh hari sebelum tarikh yang dicadangkan bagi perkahwinan itu, tetapi Pendaftar boleh membenarkan masa yang lebih singkat dalam mana-mana kes tertentu.

(4) Permohonan kedua-dua pihak hendaklah dianggap sebagai suatu permohonan bersama.

Dan jika kebenaran keluar maka bolehlah pihak seperti berikut melaksanakan pernikahan:

Seksyen 7. Orang yang boleh mengakadnikahkan perkahwinan

(1) Sesuatu perkahwinan di Negeri Pahang hendaklah mengikut peruntukan Enakmen ini dan hendaklah diakadnikahkan mengikut Hukum Syarak oleh—

(a) wali di hadapan Pendaftar;

(b) wakil wali di hadapan dan dengan kebenaran Pendaftar; atau

(c) Pendaftar sebagai wakil wali.

(2) Jika sesuatu perkahwinan itu melibatkan seorang perempuan yang tiada mempunyai wali dari nasab, mengikut Hukum Syarak, perkahwinan itu hendaklah diakadnikahkan hanya oleh wali Hakim.


Bagi kes pernikahan bawah umur (S.8)(wali enggan,tiada wali nasab atau wali tidak dapat ditemui(S.13) janda berhias (S.14) maka perlunya kebenaran dari Hakim Syarie sebelum dinikahkan oleh Pendaftar atau Penolong Pendaftar nikah,cerai dan rujuk.

Kegagalan [pihak-pihak mematuhi perkara ini(proviso mengenai kebenaran berkahwin maka risikonya ialah seprti S.11 dan S.12 diatas dan pihak juga boleh didakwa S 40 (1) dan (2)

Siapakah Pendaftar atau Penolong Pendaftar nikai cerai dan rujuk?

Seksyen 28. Pelantikan Ketua Pendaftar, Pendaftar Kanan, Pendaftar dan Penolong Pendaftar Perkahwinan, Perceraian dan Ruju’ Orang Islam

(1) Kebawah Duli Yang Maha Mulia Sultan boleh melantik mana-mana pegawai awam yang berkelayakan untuk menjadi Ketua Pendaftar Perkahwinan, Perceraian dan Ruju’ Orang Islam bagi maksud-maksud Enakmen ini, yang mana adalah berkuasa menjalankan penyeliaan dan kawalan ke atas Pendaftar-Pendaftar dan pendaftaran perkahwinan, perceraian, dan ruju’ di bawah Enakmen ini.

(2) Kebawah Duli Yang Maha Mulia Sultan boleh melantik beberapa orang yang berkelayakan sebagaimana yang perlu, untuk menjadi Pendaftar Kanan, Pendaftar, atau Penolong Pendaftar Perkahwinan, Perceraian dan Ruju’ Orang Islam bagi mana-mana kariah masjid dalam Negeri Pahang sebagaimana yang ditentukan dalam pelantikan itu.

(3) Kebawah Duli Yang Maha Mulia Sultan boleh, melalui pemberitahuan dalam Warta, melantik mana-mana anggota staf diplomatik Malaysia di mana-mana negara untuk menjadi Pendaftar Perkahwinan, Perceraian dan Rujuk’ Orang Islam bagi maksud-maksud Enakmen ini di negara itu.

(4) Tiap-tiap orang yang dilantik di bawah subseksyen (2) yang bukan pegawai awam hendaklah disifatkan sebagai pegawai awam bagi maksud-maksud Kanun Keseksaan [Akta 574].


Siapa pula Hakim Syarie?

“Hakim Syarie” atau “Hakim” ertinya seseorang Hakim Mahkamah Tinggi Syariah atau Hakim Mahkamah Rendah Syariah, mengikut mana-mana yang berkenaan, yang dilantik di bawah subseksyen 43(1) atau seksyen 45 Enakmen Pentadbiran;

Perlantikan Hakim adalah dari Sultan/Agong itu sendiri.


Jelasnya samada Hakim Syarie/Pendaftar(kadi) atau Penolong Pendaftar (wali hakim)diberi kuasa oleh Raja(Sultan) bagi negeri yang ada Raja/dan KDYMM Agong bagi negeri yang tiada Raja atau oleh TYT(mengikut peruntukan undang-undang negeri terbabit.)

Semua susurgalur proviso diatas berasaskan dari amalan syarak dan dibahaskan oleh pentadbir undang-undang negara kita yng mahir syarak dan sivil.

bagaimana dengan kedudukan aqad nikah diluar negara?

1-Pelajar/Pegawai/Pekerja.\

Proviso utama:-

Seksyen 24. Akad nikah perkahwinan di Kedutaan-Kedutaan, dsb., Malaysia di luar negeri

(1) Tertakluk kepada subseksyen (2), perkahwinan boleh diakadnikahkan mengikut Hukum Syarak oleh Pendaftar yang dilantik di bawah subseksyen 28(3) di Kedutaan, Suruhanjaya Tinggi, atau Pejabat Konsul Malaysia di mana-mana negara yang telah tidak memberitahu Kerajaan Malaysia tentang bantahannya terhadap pengakadnikahan perkahwinan di Kedutaan, Suruhanjaya Tinggi, atau Pejabat Konsul itu.

(2) Sebelum mengakadnikahkan sesuatu perkahwinan di bawah seksyen ini, Pendaftar hendaklah berpuashati—


(a) bahawa satu atau kedua-dua pihak kepada perkahwinan itu adalah pemastautin Negeri Pahang;

(b) bahawa tiap-tiap satu pihak mempunyai keupayaan untuk berkahwin mengikut Hukum Syarak dan Enakmen ini; dan

(c) bahawa jika salah satu pihak bukan pemastautin Negeri Pahang perkahwinan yang dicadangkan itu jika diakadnikahkan, atau dikira sebagai sah di tempat di mana pihak itu bermastautin.

(3) Acara bagi akad nikah dan pendaftaran perkahwinan di bawah seksyen ini hendaklah serupa dalam semak semula perkara dengan yang dipakai bagi perkahwinan-perkahwinan lain yang diakadnikahkan dan didaftarkan dalam Negeri Pahang di bawah Enakmen ini seolah-olah Pendaftar yang dilantik untuk sesuatu negara asing adalah seorang Pendaftar untuk Negeri Pahang.


(Malangnya setakat ini tidak semua pendaftar diletakan di kedutaan Malaysia diluar negara,dan bayangkan kalau 14 negeri di Malaysia nak memamtuhi proviso ini,kena ada 14 tauliah dari setiap negeri pada pegawai berkenaan).


Alternatifnya:-

Seksyen 31. Pendaftaran perkahwinan luar negeri oleh orang yang bermastautin dalam Negeri Pahang

(1) Jika seseorang yang bermastautin dalam Negeri Pahang telah berkahwin di luar negeri dengan sah mengikut Hukum Syarak, bukannya satu perkahwinan yang didaftarkan di bawah seksyen 24; maka orang itu hendaklah, dalam masa enam bulan selepas tarikh perkahwinan itu, hadir di hadapan Pendaftar Perkahwinan, Perceraian, dan Ruju’ Orang Islam yang berhampiran sekali atau yang terdapat dengan paling senang di luar negeri untuk mendaftarkan perkahwinan itu, dan perkahwinan itu, setelah didaftarkan, hendaklah disifatkan sebagai didaftarkan di bawah Enakmen ini.

(2) Jika sebelum tamat tempoh enam bulan itu salah satu atau kedua-dua pihak kepada perkahwinan itu dijangkakan akan kembali ke Negeri Pahang dan perkahwinan itu belum didaftarkan di luar negeri, maka pendaftaran perkahwinan itu hendaklah dibuat dalam masa enam bulan selepas salah satu atau kedua-dua pihak itu mula-mula sampai di Negeri Pahang dengan cara pihak itu atau kedua-dua pihak itu hadir di hadapan mana-mana Pendaftar dalam Negeri Pahang dan—


Huarain:-

Boleh aqad nikah(selain dikedutaan)dengan syarat pastikan sah mengikut syarak dan setelah pulang dalam tempoh 6 bulan perlu datang mendaftarkan nikah tersebut pejabat-pejabat agama.

Dan inilah(apa yang bold tu) yang ingin kita bincangkan,bagaimana keadaan nikah di Selatan Thai adakah sah mengikut syarak atau tidak?.Sebab apa Thai sebagai benchmark? kerana ianya ada perbezaan dengan lain negara atas beberapa perkara berikut:

1.Bernikah di Thai adalah mereka yang sengaja datang atau dalam erti kata lain,bukan pelajar/pekerja atau pegawai diplomat/keduataan.

2.Lebih malang lagi yang datang sengaja melarikan diri dari wali atau sengaja menyembunyikan perkara tersebut dari wali.

3.Ada peraturan khusus mengenai pentadbiran Agama islam dan ini tidak diketahui oleh ramai penggiat pernikahan ini,dengan sambil lewa tidak begitu hirau status wali yang menikahkan mereka.

4.Jarak terlalu dekat,bagi negeri bersempadanan hinggakan tidak menyedarai soal `marhalah` dari ketiadaan wali.

Itu sebahagian sebabnya .......tbc

Pernikahan Di Thailand(Siam)-3

Salam,

Bilamana Undang-Undang Islam dibatalkan oleh Kerajaan Thai sekitar awal 40an,rakyat bangun menentang,satu badan ditubuhkan dengan nama Haiat Nafaz al-Ahkam al-Syariah) atau Badan Pelaksana Hukum Hakam Syariah) ,badan ini dipimpin oleh Haji Sulong bin Abd Kadir Tukmina,beliau jugak dilantik oleh masayrakat 4 wilayah tersebut sebagai Dato` Yutitham(Kadi),walaubagaimanapun penentangan rakyat terus berjalan sehinggalah kerajaan baru dilantik,atas kesedaran keperluan kepada satu undang-undang khusus bagi mentadbir muslin di 4 wilayah-Akta Mengguna Undang-UNdang Islam di 4 Wilayah telah diluluskan pada tahun 1946.Akta ini memberi kuasa untuk melantik Dato` YUtitham,membeicarakan kes keluarga dan pesaka,kemudian lahirlah proviso khusus dalam hal keluarga dan pesaka yang diperbaiki dari masa kesemasa hingga hari ini.

Di Thailand tiada Mahkamah Syariah,Dato` Yutitham akan menggunakan Mahkamah Wilayah untuk perbicaraan mengenai keluarga dan pusaka,keputusan Dato` Yutitham adalah muktamad,hanya satu peringkat sahaja perbicaraan diadakan,tiada rayuan atau semakan boleh dibuat.Perlantikan Dato` Yutitham pada mulanya dibuat oelh pemerintah Thai sendiri,kemudian cara ini dibantah dan diganti dengan cara syura dari orang ramai,dan kini satu lagi cara ialah dengan peperiksaan.Cara ini kekal sehingga sekaran.Namun dari segi politiknya suasana tidak puashati sering timbul,dan banyak isu tertunggak belum berjaya diselesaikan.Ketegangan terus berlaku disana.

Kesimpulanya,di Thai(khususnya di 4 wilayah) ada peraturan atau pentadbiran khusus bagi menjaga kepentingan umat Islam,ianya ditadbir oleh umat Islam sendiri dan dikalangan mereka yang berkebolehan.Peraturan-peraturan kekelurgaan(nikah-cerai-rujuk-nafkah dll) termasuk juga harta(pesaka) ada ditaqninkan,begitu juga dengan perlantikan jurunikah dilaksanakan mengikut aturan syarak dan ada `hitam putih`nya dari segi undang-undang.

..........tbc

Pernikahan Di selatan Thai(Siam)-2

Sejarah Undang-Undang Islam di Thailand.

Ini adalah editan dari catatan Dr Ahmad Omar Chapakia-Univ Yala
(Beliau membentangkan kertas ini di Multaqa Sultan Ahmad Shah di KIPSAS beberapa tahun dulu).

Dasar perluasan kuasa Kerajaan Thai meluas ke beberapa wilayah di selatan negara itu .Wilayah-wilayah yang diduduki majoriti umat Islam/Melayu seperti Patani,Yala,Narathiwat dan Satun telah berjaya dikuasai.Masyarakat yang sudah pasti mempunyai perbezaan latarbelakang agama,budaya dan sejarah dengan majoriti masyarakt Thai yang kebanyakan beragama Buddha membawa satu jurang pemisah yang besar disana.Kawasan selatan ini begitu sensitif dari segi politik kepada pemerintahan Kerajaan Thai.Oleh yang demikian,dengan sistem Monarki mutlak telah membenarkan umat Islam di 4 wilayah ini menggunakan Undang-Undang Keluarga dan Pesaka Islam.Peraturan tersebut mula digunakan dari tahun 1901 lagi.Jawatan Tok Kali(qadhi) atau dipanggil Dato` Yutitham bertindak sebagai Hakim.walaubagaimanapun pada zaman Phibun Songkram Thai melaksanakan dasar `penyatuan budaya`,maka undang-undang tersebut dimansuhkan (1943)termasuklah jawatan Dato` Yutitham.Ekoran pemansuhan itu ketegangan telah berlaku di 4 wilayah tersebut sehinggalah Kerajaan Deemokrasi mengambil alih pentadbiran(1945) dan peraturan mengenai Pentadbiran Institusi Islam(Praracha Bnayat Sasanupatham Fai Islam) diluluskan.Kemudian kerajaan juga meluluskan semula undang-undang mengenai keluarga dan juga pesaka untuk digunakan di 4 wilayah tersebut.Jawatan Dato` Yutitham dihidupkan semula dengan melantik dua orang Dato` Yutitham di 4 wilayah itu.Dasar Kerajaan Khuan Apaiwomg itu dengan pimpinan Pridi Panomyon sebagai Pusamrech Rachakan Taen Paraong(penganti raja)akhirnya meredakan ketegangan di 4 wilayah tersebut.Di situlah bermulanya jawatan Chularachamontri(Ketua Agama Islam),diikuti kemudianya bebrepa badan-badan rasmi seperti Kamakan Islam Haeng Pratet Thai(Komiti Ilsam Pusat) dibawahnya Kamakan Islam Prachan Changwad(Komiti Islam Wilayah atau majlis Agama Islam Wilayah) Kamakan Islam Pracham Masjid(Komiti Islam Masjid).Pada tahun 1945 Chularachamontri pertama telah dilanti iaitu Chem Promyong(Haji Syamsudin).Perlantikan ini memberi peluang perlaksanaan undang-undang dapat dilaksanakan dsengan berkesan dalam mengatur sistem kehidupan di 4 wilayah.

Pimpinan haji Syamsudin tidak lama,dua tahun selepas itu (1947)beliau ditangkap dan dibunuh secara misteri kerana membuat tuntutan bersama ahli komitinya untuk menjadikan 4 wilayah tersebut diurustadbir sepenuhnya oleh umat Islam.Antara tuntutanya-

1-Hasil mahsul-dari 4 wilayah hendaklah digunakan bagi perbelanjaan pembangunan 4 wilayah ini.

2-Mewujudkan Mahkamah Syariah secara berasingan

3-Penggunaan bahasa Melayu dalam urusan pentadbiran.

4-Membenarkan Majlis Agama Islam menggubal undang-undang pentadbiran sendiri.

5-80% pegawai yang berkhidmat di 4 wilayah terdiri dari orang islam.

Sejak dari penangkapan pembunuhan tersebut bermulalah ketegangan sampai ke hari ini,Ketua-Ketua Komiti Islam 4 wilayah tidak lagi secara terbuka bergiat dalam hal olitik melainkan menumpukan pada pentadbiran Agama Islam dengan kuasa yang sangat terbatas,hinggalah ke era 90an dimana Wan Mohamad Nor Matha dilantik sebagai speaker Parlimen dan berjaya membawa perubahan dengan meluluskan Undang-Undang Pentadbiran Institusi Agama Islam 1997(memeperincikan lagi undang-undang sedia ada )Dalam peraturan inilah perlantikan Ketua Agama Islam(Chularachamontri) adalah mesti diplih dikalangan yang mendapat persetujuan umat Islam di 4 wilayah sebelum diangkat kepada Kerajaan Thai.Pada tahun 1999 Haji Shahabuddin(Sawad Sumalyasak) telah dipilih sebagai Chulacharamontri.Beliau seorang ulamak hebat mahir berbahasa Thai,Arab dan Melayu.Di bawahnya ,Komiti Islam Pusat,Komiti Islam wilayah(Majlis Agama-badan inilah yang bertindak antara lain menguruskan soal nikah cerai umat Islam,dan menguruskan soal perlantikan wali hakim dan lain-lain.Badan terakhir Komiti Islam Masjid.

Pentadbiran Kehakiman di 4 wilayah...tbc

Pernikahan Di Selatan Thailand(1)

salam,

Dalam kekalutan waktu sebenarnya tapi nak jugak coretkan sepatah dua perkara..supaya blog ni tak berabuk heheheeh.So banyak la ejaan terpesong...

Pernikahan di Siam memangla suatu yang tidak asing lagi.Pernikahan tersebut samada berpoligami(ni yang ramai) atau tidak,dengan berbagai alasan dan tujuan.Walaupun pasangan tersebut mengetahuai atau sedar risikonya sangat besar,tapi demi menurut kata hati mereka sanggup lakukan.Memilih nama negara Thai sebagai suatu tanda aras untuk dibincangkan dan selanjutnya boleh di kiaskan dengan negara-negara yang sewaktu dengan nya kerana negara berkenaan kerajaanya adalah bukan Islam.Soalnya adakah ianya menepati kaedah syarak? pernikahan disana berwali hakim atau wali tahkim?,kalau lah dikatakan wali sebenar turut serta atau berada bersama rombongan ke Siam tu,kenapa perlu sampai begitu? bukankah boleh dilaksanakan di malaysia sahaja,cumanya mungkin surat perakuan nikah tidak ada,sedangkan kalau disana,pasti surat nikah(Siam) lengkap akan diperolehi selepas akad.Apa perlu jika wali sebenar telah ada tapi masih mahu berikah disana?laksanakan sahaja di Malaysia,pernikahan tetap sah sekalipun melanggar undang-undang.(biasanya kes begini kerana hendak berpoligami tapi mendapat tentangan atau tak mahu bagitahu isteri sedia ada)

Dalam perbincangan ini kita tinggalkan soal keberadaan wali yang hadir sama disana,kemudian mewakilkan `seseorang disana untuk menikahkan anak tersebut,atau wali sendiri menikahkan anak perempuanya dengan disaksikan `pihak` berkuasa agama disana.Keadaan sebegini,tidak ada masalah dari segi syarak,cumanya ketiga pihak tersebut(wali,pengantin lelaki/perempuan) telah melakukan satu kesalahan di sisi perundangan di malaysia(mengadakan upacara pernikahan(aqad) tanpa kebenaran).

Apa yang hendak di bincangkan pernikahan dengan wali yang dilantik oleh pasangan atau wali yang ditemui melalui orang tengah semasa melakukan upacara pernikahan(aqad)di sana,siapakah mereka sebenarnya,apakah wali hakim yang diberi tauliah? jika ada tauliah siapa yang yang hak memberi tauliah.Bagaimana kedudukan mereka sebagai wali yang menikahkan mereka mengikut syarak?dan bagaimana pulak wali yang dilantik oleh pasangan ini untuk menikahkan diri mereka? sahkan jika berlaku demikian?

Seterusnya bagaimana prosedur yang seharusnya diikuti pasangan yang bernikah di sana ingin mendaftarkan pernikahan mereka di malaysia?apakah hukuman yang bakal dikenakan?...............tbc

Pelan Stratejik

Salam,

4 hari tiga malam berkampong di kaki bukit Genting,membicarakan pelan stratejik bagi Negeri Tok Gajah.Dengan panduan dari MAMPU serta peryertaan dari pengurusan tertinggi negeri sehinggalah macai cam aku ni hadir sama,akhirnya dapatlah nak di capai tahun 2020 nanti dengan visi-negeri Tok Gajah sebagai sebuah negeri maju,makmur dengan pembangunan yang mapan serta alam sekitar yang lestari menjelang 2020.InsyaAllah.

Kalau dianalisis mengikut kaedah S>W>O>T-Kekuatan/kelemahan/peluang dan ancaman.Pahnag memang banyak kelebihan dengan Sumber Asli yang banyak,tanah yang luas,bersempadan dengan 5 atau 6 negeri lain,dekat dekat Klang Valley,LPT,politik yang stabil berbanding dengan kelemahan mungkin dari segi sumber kewangan terhad,penerokaan sumber masih rendah,pengurusan tak begitu terbuka dan bijak mencari ruang dan peluang,jarak yang jauh dll.

Maka Stratejik Teras serta sub strateji di rangka bagi mencapai visi tersebut,seterusnya plan tindakan beserta petunjuk yang berkaitan.Percambahan fikiran begini yang ulung2 diadakan dengan kehadiran semua pengurusan tertinggi dari YB SS hinggalah lainya,aku just wakil boss je heheheh.Pada hari kedua,dua buah lori pick up dari Bentong bawak mai durian dari berbagai jenis D hehhehe,sampai angkat tangan semuanya ,kalau dah tak termakan,aku pun dengan rela hati memasukan 5 ke 6 biji durian lebih tu dalam bonet kereta,sampaikan bau durian tersebut memeningkan pala.Memang berbaloi la,manggis ada,rambutan ada,habis parking hotel tu berbau durian hehehe.

Seminar tamat malam tadi,so selepas subuh ambilah masa tido sejam dua,sebelum daftar keluar jam 11,dengan memandu dengan bau aroma durian yang begitu kuat,sampailah pekena ikan patin buah masak tempoyak kat R n R Temerluh.Letih,penat tapi pas hati biarpun sabtu ahad terpaksa jugak duk dalam kelas perah otak.TQ semua.